Til hamingju með afmælið í gær Kristófer og Tryggvi afi!

Þetta er víst einum degi of seint hjá okkur en við vorum stödd í Shanghai þessa helgi og vorum ekki með tölvuna okkar með okkur. Erum bara nýkomin inn eftir að hafa farið beint úr lestinni að kaupa okkur götupönnukökur í svanginn fyrir svefninn.

Við erum búin að vera frekar slow að setja dót inn undanfarið en við eigum inni nokkrar færslur sem við setjum inn á næstu dögum, til dæmis um fyrrnefnda Shanghai helgarferð.

Tveimur vísindamönnum í Nanjing, þeim Qiang Cheng og Tie Jun Cui, hefur tekist að búa til svarthol á jörðinni fyrstir manna. Það hljómar ógnvekjandi en í rauninni er um að ræða litla græju (sjá mynd) sem að gleypir í sig örbylgjur og sleppir þeim ekki frá sér aftur. Við þetta myndast hiti sem að er hægt að nota til að framleiða rafmagn. Semsagt mjög gott stöff. Lesið meira um þetta hérna.

First for our friends & classmates: here are the pictures from the spa trip!
And then also photos from the pools from Miguel.

Um daginn fórum við með bekknum mínum í stutt ferðalag sem kennarinn minn, hún Kiko, skipulagði. Ferðinni var heitið á "spa" hjá fínu 5 stjörnu hóteli í útjaðri borgarinnar. Kiko heldur því fram að það hafi áður fyrr tilheyrt Jiang Kai-shek og hans fjölskyldu. Alls vorum við 27 sem fórum saman og það var fáránlega þröngt í strætisvagninum sem við þurftum að taka. Á leiðinni stoppaði vagninn og bílstjórinn hleypti 2 Kínverjum í viðbót um borð í vagninn svo það var í alvöru ekki hægt að hreyfa sig þarna inni.

Það tók rúman klukkutíma að komast á áfangastað og þá fórum við í húsið sem Kiko hafði séð um að leigja undir hópinn. Það voru ekki alveg nógu mörg rúm handa öllum svo margar stelpur voru 2 og 2 í hverju rúmi. Við fengum okkur fínan kvöldmat á nálægum veitingastað og héldum síðan í spa-ið. Þetta er utandyra svæði með mörgum mismunandi heitum pottum og laugum til að baða sig í og slappa af. Einn potturinn var mjög heitur og fullur af rósablöðum. Í tveim pottum voru lifandi litlir fiskar sem narta í dautt skinn á manni og það kitlar! Svo voru fleiri pottar og ein stór laug.

Davíð sá eitthvað grænt fljótandi í stóru lauginni og hélt að það væri lauf - svo hann tók það upp og það reyndist vera dauð banabeiða. Honum brá auðvitað en okkur fannst samt gaman að sjá svona, þessi skordýr eru víst í útrýmingarhættu. Eftir að hafa slakað á í pottunum og komin með mjúkar iljar eftir fiskana fórum við upp úr. Ég fór í laaanga sturtu sem ég þori yfirleitt ekki heima á stúdentagörðunum, það var geðveikt. Íslendingar hafa það svo gott með allt þetta heita vatn og ódýra rafmagn! Þegar Davíð kom úr sturtunni beið hans sturtuþjónn sem rétti honum litið handklæði. Davíð fannst frekar skrýtið hvað handklæðið var lítið en byrjaði að þurrka sér um andltið með því, þá kom sturtuþjóninn með stórt handklæði og fór að þurrka honum um bakið. Eiginlega of mikil þjónusta, svona búa þeir til störf í Kína haha!

Eftir sturtuna var manni vísað á slökunarhæðina, þar voru hægindastólar og kex, melónur og drykkir í boði hússins. Svolítið skrýtin samsetning kex og melónur en það var fínt að fá eitthvað smá í magann.

Um miðnætti héldum síðan öll tilbaka heim í húsið og á leiðinni gengum við framhjá götusölum sem selja alls kyns götumat. Þar sem við vorum flest mjög svöng fengum við okkur smá að borða.

Þegar við komum svo heim í hús var smá náttgalsi í sumum en flestir voru mjög þreyttir og dasaðir eftir langa dvöl í heitum pottum. Daginn eftir héldum við aftur heim í troðfullum strætó, í þetta sinn aðeins þolinmóðari og afslappaðari en í fyrra skiptið.
Endir

Fleiri myndir frá ferðinni má nálgast hér og líka hérna.

Jæja allir,

ég fór í klippingu í síðustu viku sem er ekki fréttnæmt nema fyrir þær sakir að það gerist venjulega aldrei.
Þórunn og Erla og stundum ég höfum hingað til séð um að skerða mitt fagra hár en nú fékk ungur gæjalegur Kínverji að spreyta sig og hann stóð sig dúndur vel. Miguel bekkjarbróðir minn kom með til að láta minnka lubbann sinn líka og Davíð documentaði þetta á myndavél. Fyrst fengum við hárþvott sem var mjög þægilegt og svo var hafist handa. Gæjinn sagði við mig að ég þyrfti að hugsa betur um hárið mitt og ég reyndi mitt besta til að skilja hvað væri vandamálið, þar sem samtalið fór allt fram á kínversku. Þetta kostaði alveg heil 30 kuai, sem er rúmlega 500 kall - ekki slæmt :)

TA-RA!

Það er svo margt sem okkur langar að segja frá núna að við ákváðum að drífa af ferðasöguna.

Hið heilaga Emei fjall beið okkar. Við tókum frekar óhugnarlega rútuferð upp fjallið, þar sem vegurinn var brattur og blautur. Sáum einmitt sendiferðabíl sem hafði keyrt út af á tré og oltið á hliðina. Komumst samt heil á húfi upp.

Það sem við höfðum ákveðið að gera, var að sofa í klaustri nálægt toppinum og vakna eldsnemma til að sjá sólarupprásina efst á toppi fjallsins. Skrambakornið! Það var ekki lengur í boði að gista í efstu klaustrunum.
Í staðinn gistum við, 6 manns, í einu herbergi á sæmilegum stað nálægt toppinum og spiluðum spil fyrir háttinn. Reyndum okkar besta að fara snemma að sofa því við ætluðum á fætur fyrir sólarupprás.

Klukkan sló 5. Allir píndu sig á lappir og við borðuðum vonda núðlusúpu í morgunmat í myrkrinu. Svo fórum við út í kuldann, því þarna efst uppi var ekki nema rétt yfir frostmarki. Við fundum úlpuleigu, með mjög töff rauðum dúnúlpum, sem sum okkar nýttu sér. Hjá úlpuleigunni hittum við mann sem var að selja miða í gondólann, eins og við ætlum að kalla "cable lift" sökum skorts á betra nafni. Gústi kom með þetta nafn, af reynslu sinni í svissnesku ölpunum - takk Gústi.
Allavega, gaurinn með miðana sagði að það væri búið að hækka verðið á þeim en hann væri með gamla miða sem hann væri tilbúinn að selja á góðu verði. Að sjálfsögðu gátum við ekki treyst honum og báðum hann að koma bara með okkur að gondólanum til að sjá að þetta væru alvöru miðar. Það var smá spölur þangað og hann sagðist ætla að hitta okkur seinna.

Miðarnir reyndust virka, svo við komumst upp á toppinn í gondólanum. Þykk þoka umkringdi okkur en við vorum að reyna að halda í vonina að við myndum klífa upp yfir skýjabakkana. Það gerðist ekki. Við misstum af sólarupprásinni og útsýninu sem fjallið er frægt fyrir. Við pírðum augun í þokunni og nutum þess sem hægt var að sjá. Mjög flott gullið hof og skúlptúrar.

Við vorum með mjög tæpa tímaáætlun sem varð að ganga upp. Hún varð sérstaklega tæp þar sem gondólinn fór seinna af stað en við bjuggumst við. Nú áttum við eftir að klífa niður fjallið, sem við höfðum frétt að tæki 8 tíma, komast frá rótum Emei-fjalls til Chengdu aftur, ca. 2 tímar í rútu og komast á lestarstöðina í Chengdu til að taka lestina heim til Nanjing kl.19:40. Klukkan var um 8 að morgni þegar við lögðum af stað niður aftur. Davíð, Anna og Helga voru semsagt hópurinn sem þurfti að flýta sér því CJ og Josephine áttu flug til Nanjing.

Nú skulduðum við gaurnum fyrir gondóla-miðana og vonuðumst til að hitta hann aftur þar sem við skildum við hann. Hann var hvergi að finna og við spurðum fólkið í úlpuleigunni hvort það hefði séð hann eða vissi um hann. Þau sögðu að hann væri uppi á toppnum. Óheppinn hann, við höfðum engan tíma til þess að bíða eftir honum. Heppin við, fengum frítt far með gondólanum báðar leiðir, þótt okkur hafi liðið hálf ömurlega að "hössla" hann svona. Við kvöddum vini okkar og skokkuðum af stað niður fjallið. Nú höfðum við minna en 7 tíma til að klára 8 tíma leið svo það var heragi sem gilti!

Til að flýta fyrir reyndum við að stoppa sem minnst. Til dæmis máttu pásur ekki vera lengri en 5 mínútur og í fyrsta lagi á klukkutíma fresti. Ef þú stoppar til að taka mynd, þarftu að skokka til að ná hinum! Það mátti bara ganga ef það var upp í móti - annars skokka eða labba hratt. Þetta var sko ekki létt, því þetta voru allt saman þrep, bæði niður og upp í móti. Eftir 2 tíma var Davíð farið að verkja í hægra hnéð og við öll almennt þreytt. En engin tími til að kvarta.

Á leiðinni niður er sérstakt apasvæði þar sem krökkt er af macaque öpum. Við sáum loks fyrsta apann þegar við komum að hengibrú neðarlega í fjallinu. Apinn gekk öruggur á keðjunni (handriðinu) á brúnni og stökk lipurlega á milli sitt hvoru megin. Allt í einu stökk apinn á mig (Önnu) og ríghélt í hliðartöskuna mína. Mér dauðbrá og gleði mín yfir að sjá villtan apa hvarf eins og dögg fyrir sólu. Hann hvæsti á mig og reyndi ákaft að opna töskuna mína, meðal annars með tönnunum. Ég reyndi að ýta honum burt með bambusprikinu mínu en það gerði hann bara ennþá árásargjarnari. Apinn sýndi tennurnar til að ógna mér og það virkaði - ég var skíthrædd. Hann var ekki vitund hræddur við okkur. Kínverji sem stóð rétt hjá kallaði til mín: Ekki hreyfa þig! Bie dong, bie dong! Svo ég fraus. Eldri maður kom hlaupandi mér til bjargar, hann var apavörður sem aparnir þekkja og óttast. Hann var með steina í höndunum sem apinn vildi ekki fá í sig - svo hann skaust burt. Dauðfeginn sluppum við framhjá apanum og héldum leið okkar áfram. Anna hálfgerð taugahrúga.

Með jöfnu millibili voru apaverðir með teygjubyssur og steina og við sáum fullt af öpum til viðbótar. Ástæðan fyrir því að apinn var á brúnni var að staðurinn hentaði vel til að mæla út ferðamenn, þar á meðal okkur, og króa þá af því að allir sem fara niður fjallið þurfa að fara yfir þessa brú. Semsagt góður staður til að ræna fólk, því þeir eru þekktir steliþjófar. Kiko kennari hafði sagt okkur að myndavélinni hennar var stolið þarna af öpum.

Við vorum enn á hraðferð svo við stoppuðum ekki lengi til að skoða apana, sem sumir hverjir voru mjög sætir. Við tókum endasprettinn (maraþonlabb!) á jafnsléttu og komum í mark á 6 tímum! Tveim tímum fljótari en gengur og gerist. Hæstánægð tókum við rútu til Chengdu án þess að hafa tíma til að borða fyrst. Í rútunni eignuðumst við gamlan vin. Það var 84 ára gamall maður sem sat við hliðina á okkur sem við spjölluðum við í bland á kínversku og ensku. Ég sagði honum að ég væri nemandi í Nanjing Háskóla og hann brosti og sagðist vera skólabróðir minn. Hann var menntaður verkfræðingur og hafði útskrifast 1944 eða '45 og var ennþá hress vinnandi maður. Þegar við lýstum undrun yfir því að hann væri enn vinnandi brosti hann við, gerði svona nudda-saman-puttunum peninga "move" og sagði á ensku: income. Hann var fyndinn prakkari, sagðist líða eins og hann væri nítján ára og við spjölluðum saman alla leiðina til Chengdu. Þegar við komum til Chengdu ætlaði hann að bjóða okkur í kvöldmat með konunni sinni, sem hann sagði að væri hinn fínasti kokkur, en því miður höfðum við ekki tíma til þess.

Núna voru næstum 2 tímar í brottför lestarinnar svo við urðum að sætta okkur við skyndibita. Við tókum því samt rólega þar sem við höfðum ekki fengið ætan bita frá því klukkan 5 um morguninn að undanskildu kexi í 5 mín. pásunum. Við tókum því aðeins OF rólega, því þegar við komum út aftur og ætluðum að hóa í taxa sáum við að það var útilokað á háannartíma. Umferðin gekk mjög hægt og allir leigubílar voru fullir. Nú voru góð ráð dýr. Við hlupum um í stressi að reyna að finna út hvar væri hægt að taka strætó og þegar við fundum hann loks kom í ljós að það tæki hann hálftíma að komast á lestarstöðina og lestin okkar færi eftir 50 mín. Þar sem við stóðum og biðum eftir strætó keyrði tómur taxi sem stöðvaðist í hægu umferðinni beint fyrir framan okkur. Við hlupum til hans en hann sagði: Nei, ég er í matarhléi. Í örvæntingu minni bauð ég honum 200 RMB fyrir ferðina, sem er tífalt verð miðað við það mælirinn myndi segja. Hann sagði okkur að hoppa inn og spurði hvað við hefðum langan tíma. Svo keyrði hann eins og maður keyrir í tölvuleik, á móti umferð, inn á hjólabrautir og snæddi framhjá vegfarendum. Helga hélt fyrir augun og vonaði það besta. Hann ætti að fá verðlaun fyrir ökusnilli. Hann kom okkur 20-30 mínútna leið á 10 mínútum. Þegar við ætluðum að borga honum sagði hann að 200 væri allt of mikið og tók bara 100. Hann var hetjan okkar og bjargvættur.

Við náðum lestinni og höfðum nú 32 tíma framundan í lestinni til að jafna okkur á þessum átakanlega en frábæra degi.

Þegar heim var komið höfðum við eytt 62 tímum í lest og 12 tímum í rútu, það er slatti á 9 dögum!

Myndirnar eru hér.